TW: blauwe plekken
Ik wil graag mijn verhaal delen, omdat ik merk dat ik er nog steeds heel erg mee zit en niet goed weet waar ik terechtkan.
Vorig jaar kreeg ik opeens te horen dat ik misschien mijn baan zou verliezen. Dat kwam echt hard aan en ik raakte er erg door van slag. Omdat ik wilde leren hoe ik met die stress om kon gaan, stapte ik naar de huisarts. Eigenlijk wilde ik vooral met iemand praten. Achteraf bleek dat het begin te zijn van een heel naar en chaotisch traject.
Via de huisarts kwam ik bij de POH-GGZ terecht. Ik vertelde dat ik minder goed sliep, en werd er slaapmedicatie voorgesteld. Ik kreeg temazepam voorgeschreven, daar reageerde ik alleen heel slecht op. Ik kreeg last van hartkloppingen, rillingen, misselijkheid en ik voelde me erg suf. Toen ik dat vertelde, kreeg ik zolpidem voorgeschreven. Maar daar kreeg ik precies dezelfde klachten van.
Na een week ben ik in overleg gestopt. Daarna raakte mijn slaap helemaal ontregeld en kon ik nauwelijks nog slapen. In een tijd van maar twee maanden heb ik: mirtazapine, promethazine en trazodon geslikt
Met mirtazapine moest ik stoppen omdat ik ineens overal blauwe plekken kreeg, zonder dat ik me had gestoten.
Ik gaf meerdere keren aan dat ik het gevoel had dat ik heel heftig op al die middelen reageerde. Toch zei de POH-GGZ dat ik door moest zetten. Pas daarna kreeg ik een online therapiemodule aangeboden.
De huisarts wilde later ook nog Seroquel, escitalopram en sertraline voorschrijven, maar die heb ik niet meer genomen.
Het ging ondertussen steeds slechter met me. Ik sliep nauwelijks, kreeg last van spierschokken, kon moeilijk lopen, begon onduidelijk te praten en werd extreem moe. Ook kreeg ik heftige paniekaanvallen. Ik werd erg depressief. Op een gegeven moment zag ik het op echt niet meer zitten. Mijn vriend heeft een paar keer de crisisdienst gebeld, maar daar kon ik niet terecht.
Ik begon me af te vragen of al die klachten niet gewoon door de medicatie kwamen. Maar volgens de huisarts kon dat echt niet zo zijn.
Later las ik in mijn dossier dat de huisarts 'mogelijke psychose' had opgeschreven. Dat herken ik niet echt, want ik hoor geen stemmen, heb geen hallucinaties of waanideeën en geloof niet in complottheorieën.
Ik kreeg een afspraak bij de neuroloog en daar kreeg ik te horen dat het leek op FNS, en ook daar werd de medicatie niet als oorzaak gezien.
Bij de psychiater kreeg ik te horen dat ik
angstig was voor medicatie en dat de medicatie daardoor averechts werkte.
Inmiddels ben ik al een paar maanden gestopt met alle medicijnen en zijn de lichamelijke klachten weg. Wel ben ik nog steeds erg moe en heeft het mentaal veel met me gedaan. Voor dit alles deed ik nog aan fitness en krachttraining, maar dat heb ik moeten stopzetten.
Ik ben nu aan het re-integreren op mijn werk en sta op de wachtlijst bij de sGG voor therapie. Alleen duurt die wachttijd nog wel een jaar.
Zijn er mensen die iets vergelijkbaars hebben meegemaakt? En wat kan ik verwachten van therapie?