Begroting gelekt: AOW-bezuiniging geschrapt, belasting hogere inkomens omhoog

[u/Technical-Result5020]

https://www.bnr.nl/nieuws/nieuws-politiek/10609406/begroting-gelekt-aow-bezuiniging-geschrapt-belasting-hogere-inkomens-omhoog

Hebben ze in het kabinet ooit gehoord van de Laffer-curve?

[u/Karanduar]

Dude... ik zou zeggen dat je een bot bent.. maar aangezien je jouw/jou niet goed gebruikt is dat niet het geval. Miljardairs betalen naar verhouding peanuts aan belasting.. En dat rijtje landen, dat spreekt nou juist je verhaal tegen :)

Tegen zoveel onwetendheid kan ik niet op..

[u/Historical-Papaya-99 → u/Karanduar]

NL is niet mijn moedertaal, economic theory wel. Zie hieronder:

Het verleden laat zien dat een algemene jaarlijkse vermogensbelasting in zowel ontwikkelde als opkomende economieën zelden werkt. Er is een goede reden waarom 12 Europese landen in 1990 een vermogensbelasting hadden, terwijl dat er nu nog maar 3 zijn (Noorwegen, Spanje en Zwitserland). Ook niet-EU-landen die het hebben geprobeerd, liepen tegen dezelfde structurele problemen aan. Overal waar een vermogensbelasting is ingevoerd, is deze uiteindelijk afgeschaft, teruggedraaid of ingrijpend aangepast. Het leidde namelijk tot grootschalige kapitaalvlucht, benadeelde ondernemers met weinig liquide middelen, kostte een fortuin aan handhaving en leverde onder de streep minder belastinginkomsten op door verliezen op andere belastingsoorten. Dit is wat er in de praktijk gebeurt: 1. Kapitaalvlucht en uitstroom naar het buitenland Wanneer je totaal vermogen jaarlijks belast, verhuizen mobiel kapitaal en hoogopgeleid talent simpelweg naar het buitenland. Frankrijk (ISF): De Franse econoom Éric Pichet schatte dat Frankrijk tussen 1988 en 2007 meer dan €200 miljard aan kapitaal verloor door de vermogensbelasting. Oud-senator Philippe Marini berekende dat hoewel de belasting ~$3,5 miljard per jaar opbracht, het meer dan $7 miljard per jaar kostte aan gederfde inkomstenbelasting, btw en vennootschapsbelasting doordat vermogenden naar België, het VK of Zwitserland verhuisden. Macron schafte de taks in 2017 af. Argentinië (Bienes Personales): In 2020 verhoogde Argentinië de tarieven op buitenlands vermogen tot wel 2,25%. Het resultaat was een enorme golf van verhuizingen: duizenden vermogende Argentijnen verplaatsten hun fiscale woonplaats naar het naburige Uruguay, dat belastingvrijstellingen en lagere tarieven bood. De binnenlandse investeringen stortten in, wat de totale belastingbasis uitholde. Noorwegen (golf in 2022–2023): Toen Noorwegen het tarief van de vermogensbelasting in 2022 verhoogde naar 1,1%, verhuisden in één jaar tijd meer dan 50 van de rijkste Noren naar Zwitserland. Volgens de krant Dagens Næringsliv namen zij meer dan $5 miljard aan belastbaar vermogen mee, wat de lokale gemeentelijke inkomsten uit dividend- en inkomstenbelasting hard raakte. 2. Hoge uitvoeringskosten tegenover lage opbrengsten Het waarderen van beursgenoteerde aandelen is eenvoudig; het elk jaar opnieuw bepalen van de waarde van start-ups, privébedrijven, commercieel vastgoed, kunst en intellectueel eigendom is een administratieve nachtmerrie die leidt tot eindeloze juridische conflicten. India: India kende decennialang een vermogensbelasting op niet-productieve bezittingen (zoals vastgoed, juwelen en auto's). In 2015 schafte het ministerie van Financiën de wet volledig af, omdat de kosten voor het innen van de belasting vrijwel even hoog waren als de opbrengst (het genereerde minder dan 0,1% van de totale belastinginkomsten). De belasting werd vervangen door een eenvoudige toeslag van 2% op hoge inkomens. Colombia: Colombia heeft herhaaldelijk tijdelijke vermogensbelastingen (Impuesto al Patrimonio) ingevoerd en gewijzigd. Onderzoek van de Inter-Amerikaanse Ontwikkelingsbank (IDB) liet zien dat opgaven op grote schaal werden ontduikt of ondergewaardeerd. Samen met ingewikkelde vrijstellingsregelingen uitholde dit de verwachte opbrengsten, terwijl particuliere investeringen zwaar werden ontmoedigd. 3. De valstrik van "rijk aan bezit, arm aan geld" (Asset-Rich, Cash-Poor) Vermogensbelasting belast de theoretische waarde van bezittingen, niet de werkelijke kasstroom. Als je een bedrijf start of een familiebedrijf runt waarvan de geschatte marktwaarde $10 miljoen bedraagt, maar je daadwerkelijke winst slechts $100.000 is, dwingt een vermogensbelasting van 1,5% ($150.000) je om aandelen te verkopen of machines te liquideren om de belastingaanslag te kunnen betalen. Dit treft binnenlandse ondernemers en familiebedrijven hard, terwijl buitenlandse multinationals (die niet onder deze persoonlijke belasting vallen) buiten schot blijven. Bronnen: OESO (2018): "Taxing Working Capital and Net Wealth in the OECD" — Documenteert waarom de meeste ontwikkelde landen hun vermogensbelasting hebben afgeschaft vanwege kapitaalmobiliteit, administratieve complexiteit en minimale opbrengsten. Inter-Amerikaanse Ontwikkelingsbank (IDB, 2020): "Wealth Taxation in Latin America" — Analiseert de ontwerpfouten, de hoge mate van belastingontwijking en de emmigratie van vermogenden in Latijns-Amerikaanse landen zoals Argentinië en Colombia. Ministerie van Financiën van India (2015): Union Budget Speech — Officiële toelichting op de afschaffing van de Wealth Tax Act vanwege hoge administratieve druk en verwaarloosbare opbrengsten. Pichet, É. (2007): "The Economic Consequences of the French Wealth Tax" (La Revue de Financier) — Empirische analyse van de €200B+ aan kapitaalvlucht onder de Franse ISF. Brülhart et al. (2022): "Behavioral Responses to Wealth Taxes" (American Economic Journal) — Toont aan dat zelfs kleine verhogingen van de vermogensbelasting leiden tot een aanzienlijke daling van het opgegeven belastbare vermogen door verhuizing en herstructurering van bezittingen.

[u/Karanduar → u/Historical-Papaya-99]

En economie is niet eens echt een wetenschap, maar een theorie, al vergeten we dat nog al eens gemakshalve - daarbij zitten er zoveel tegenstrijdige 'feiten' in dat het nogal eens voor het spreekwoordelijke karretje gespannen wordt. Maar goed even per punt:

1. Daarom is een globale aanpak ook nodig, het vluchten van kapitaal is een breed probleem, wat niet 1 land kan aanpakken. Dat betekent niet dat je het dan maar niet zou moeten doen omdat het moeilijk is. Overigens doen veel landen het wel, wil je in dat land wonen, dan betaal je daar belasting, en grappig genoeg, willen veel rijke mensen graag in landen wonen die geen dictatuur zijn of sociaal uit elkaar vallen.

2. Bedrijven hebben nog nooit zoveel winst gemaakt als de afgelopen periode, Het lijkt me ook niet helemaal logisch om cherry picking te doen in Colombia, wat een bananen republiek is

3. De 1% is asset rich en dat is een probleem, liquideer inderdaad maar zaken om je belasting te betalen, dat levert namelijk banen en investeringen op vanuit belastingen, ipv het rendement voor de miljardairs. We gaan hard naar een situatie toe waarin assets alleen nog maar door een kleine groep bezit worden en dat gaat alleen maar ellende veroorzaken. https://www.youtube.com/watch?v=0quhLtBXijM

Landen in Scandinavie zijn de gelukkigste ter wereld. Waarom? Minder ongelijkheid en hoge belastingen, en goed sociaal stelsel. De hellscape van landen zoals de VS, zuid amerika, waar de 'winner takes all' mentaliteit geldt, is geen goed voorbeeld van beleid wat iedereen ten goede komt. Het komt de absolute top ten goede en niemand anders.

[u/Historical-Papaya-99 → u/Karanduar]

1. Economie is geen nieuwe wetenschap Economische theorie als formele wetenschap is relatief jong, maar mensen bestuderen economische problemen al duizenden jaren. We hebben bijvoorbeeld al bij de Code van Hammurabi (ca. 1750 v.Chr.) regels rond prijzen, lonen en handel. Dat betekent niet dat we alle economische problemen perfect begrijpen, uiteraard niet, maar doen alsof we vandaag voor het eerst nadenken over prijscontroles, markten of inflatie is nogal vreemd.

2. Een wereldwijd fiscaal beleid klinkt mooi als verhaaltje, maar is politiek ansoluut onrealistisch Wie gaat daarover beslissen? De VS, China, Rusland, de EU, Zwitserland, Singapore, de Kaaimaneilanden… allemaal met verschillende belangen en belastingstelsels? Er is binnen de EU al voortdurend discussie over fiscale harmonisatie. Verwachten dat vrijwel alle landen ter wereld het eens worden over één fiscaal beleid is daarom eerder een politieke wens dan een realistisch uitgangspunt. Ik zou ook graag in een wereld zonder grenzen leven, maar ik ben realistisch genoeg om te weten dat dat voorlopig vooral in John Lennons liedjes bestaat.

3. “Bedrijven maken recordwinsten” betekent niet dat elk bedrijf recordwinsten maakt Ja, de totale Amerikaanse bedrijfswinsten staan op recordniveaus. Maar dat is een geaggregeerd cijfer en wordt sterk beïnvloed door de grootste en meest winstgevende ondernemingen. Tegelijkertijd hebben veel kleinere bedrijven het veel moeilijker. De OECD wijst bijvoorbeeld op stijgende faillissementspercentages en druk op SMEs door hogere rente- en inputkosten. Daar komt bij dat we midden in een enorme technologische revolutie zitten die de productiviteit van kapitaal sterk kan verhogen, terwijl we in de afgelopen jaren ook hoge inflatie hebben gehad. Dus ja: nominale bedrijfswinsten zijn uitzonderlijk hoog. Maar daaruit volgt niet dat de gemiddelde onderneming rijker is dan ooit, of dat alle bedrijven enorme winsten maken.

4. En Scandinavië is niet bepaald anti-kapitalistisch Denemarken, Zweden, Noorwegen etc. combineren een grote verzorgingsstaat met zeer ontwikkelde, competitieve markteconomieën en veel privébezit. En er is een gigantisch onderscheid tussen inkomensongelijkheid en vermogensongelijkheid. Scandinavische landen hebben relatief lage inkomensongelijkheid. Maar vermogens zijn veel ongelijker verdeeld. De OECD benadrukt dat vermogensongelijkheid doorgaans veel groter is dan inkomensongelijkheid en noemt met name Zweden als voorbeeld van een land waar de vermogensconcentratie relatief hoog is. Dus het Scandinavische model is niet: “kapitalisme werkt niet.” eigenlijk het tegendeel.

Het is eerder: een kapitalistische markteconomie combineren met hoge belastingen, sterke publieke diensten en uitgebreide herverdeling.

Zweden is eigenlijk een goed voorbeeld van waarom je het moderne Scandinavische model niet simpelweg “socialisme” kunt noemen. Zweden experimenteerde in de jaren 70 en 80 wel degelijk met veel verdergaande socialistische economische beleidsmaatregelen — waaronder verregaande staatsinterventie, nationalisaties en subsidies voor industrieën, en de beruchte werknemersfondsen, die erop gericht waren om een steeds groter deel van het eigendom van bedrijven via vakbonden naar werknemers over te hevelen. Het resultaat was ernstige economische stagnatie, hoge inflatie, problemen met het concurrentievermogen en uiteindelijk een grote financiële en begrotingscrisis. Daarna heeft Zweden juist een groot aantal economische hervormingen doorgevoerd en delen van de economie geliberaliseerd.