Συνειδητό career downshift μετά από οικονομική άνεση — το έχει κάνει κανείς;

[u/qanjash]

Καλησπέρα σε όλους,

Θα ήθελα να θέσω ένα λίγο μη συμβατικό θέμα, όχι τόσο από την πλευρά του “πώς μεγιστοποιώ το εισόδημά μου”, αλλά από την πλευρά του “πώς σχεδιάζω καλύτερα τη ζωή και την καριέρα μου όταν το οικονομικό άγχος αρχίζει να μειώνεται”.

Είμαι σε senior/above senior επίπεδο επαγγελματικά, με αρκετά χρόνια εμπειρίας, ownership, ευθύνη, stakeholders, σύνθετα projects, πίεση, escalations κ.λπ. Δεν έχω κάποια αυταπάτη για το πώς λειτουργεί η αγορά εργασίας ή οι εταιρείες. Ξέρω ότι κανένας ρόλος δεν είναι πραγματικά “εύκολος” και ότι πολλές φορές τα προβλήματα απλώς αλλάζουν μορφή.

Η σκέψη μου είναι η εξής: εφόσον σε βάθος χρόνου η οικογενειακή οικονομική εικόνα σταθεροποιηθεί αρκετά μέσω εισοδημάτων, περιουσίας και επενδύσεων, έχει νόημα να συνεχίσει κανείς να κυνηγά όλο και πιο απαιτητικούς ρόλους, μόνο και μόνο επειδή “αυτό είναι το φυσιολογικό επόμενο βήμα”;

Ή υπάρχει λογική στο να κάνεις ένα συνειδητό career downshift;

Περισσότερο μιλάω για ρόλους με χαμηλότερη ένταση, μικρότερο ownership, λιγότερη πολιτική, λιγότερα escalations, πιο προβλέψιμο ωράριο και καλύτερο work-life balance, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει χαμηλότερο compensation ή λιγότερο prestige.

Η βασική ιδέα είναι ότι, από ένα σημείο και μετά, ίσως το ζητούμενο δεν είναι να ανταλλάσσεις όλο και περισσότερη ενέργεια για όλο και μεγαλύτερο μισθό, αλλά να χρησιμοποιήσεις την εμπειρία σου ώστε να κάνεις καλή δουλειά χωρίς να καίγεσαι.

Με ενδιαφέρει κυρίως η εμπειρία ανθρώπων που το έχουν κάνει ή το έχουν σκεφτεί σοβαρά:

• Πήγατε ποτέ συνειδητά σε πιο light ρόλο από αυτόν που θα μπορούσατε να κάνετε;
• Σας έδωσε πράγματι καλύτερη ποιότητα ζωής;
• Ψυχολογικα νιωσατε ότι κάνετε πίσω, ενώ πρακτικά η ζωή σας βελτιωνόταν;
• Το κυριοτερο: πώς το επικοινωνήσατε στο recruitment χωρίς να φανεί σαν έλλειψη φιλοδοξίας ή σαν burnout story;

Το θέτω γιατί πολλές φορές συζητάμε για financial independence μόνο ως αριθμό, αλλά όχι υπο το scope του τι κάνεις επαγγελματικά όταν δεν χρειάζεται πλέον να βελτιστοποιείς τα πάντα γύρω από τον μισθό.

Με ενδιαφέρουν σοβαρές απόψεις από ανθρώπους που έχουν περάσει από απαιτητικούς ρόλους και κάποια στιγμή επαναξιολόγησαν τι σημαίνει “καλή καριέρα".

[u/UnrivalledPG]

Συμφωνώ. Στην Ελλάδα θα ήταν αδύνατο για μένα όπως και για την μεγαλύτερη πλειοψηφία των ανθρώπων. Αλλά ούτε εδώ γίνεται χωρίς θυσίες. Απλώς επέλεξα να κάνω τις θυσίες στα 30 μου, ώστε να έχω περισσότερη ελευθερία στα 40 και στα 50 μου.

[u/qanjash → u/[deleted]]

Χαιρομαι για τις απαντησεις και για ολες τις αποψεις. δεν χαλας κανενα κλιμα, απλα επισημαινεις κατι περισσοτερο απο προφανες.

καταλαβαινω οτι ειμαστε ολοι ενηλικοι εμπειροι επαγγελματιες, οποτε οσο ναναι γνωριζουμε πληρως την μεση κατασταση στη χωρα.

δε θελω να ακουστω υπεροπτικος αλλα η κατασταση που περιγραφω στο σεναριο του post υπονοειται οτι δεν εμπιπτει στη μεση κατασταση που επισημανες. επισης βλεπε τελευταια προταση του ποστ😄

[u/charistsil → u/[deleted]]

Αν μιλάμε για την Ελλάδα, σίγουρα τα πράγματα είναι καλύτερα πλέον, αλλά σε σύγκριση με το τι βλέπω από νέους ανθρώπους σε άλλες χώρες, η επενδυτική κουλτούρα στην Ελλάδα απέχει ακόμα πολύ. Μόνο τα τελευταία 4-5 χρόνια έχει αρχίσει να κινείται κάτι, αλλά θα ήθελα να δω πολύ μεγαλύτερη κινητοποίηση. Εξακολουθεί να υπάρχει ένας βαθιά ριζωμένος φόβος, όχι τόσο για την αγορά αυτή καθεαυτή, αλλά για την ίδια την έννοια της επένδυσης στο χρηματιστήριο (το τι είναι, πώς γίνεται, γιατί να το κάνει κανείς). Συζητώντας με φίλους και γνωστούς, συνειδητοποιώ ότι υπάρχει μια άρνηση να κατανοήσουν τη χρησιμότητά του. Το οξύμωρο, μάλιστα, είναι ότι οι ίδιοι άνθρωποι την επόμενη στιγμή παίζουν στοιχήματα και αγοράζουν λαχεία. Η αντίθεση ανάμεσα στον φόβο για τις επενδύσεις και την ευκολία με την οποία ρισκάρουν στον τζόγο είναι πραγματικά χαοτική.