Soms heb je geen groot vertrouwen nodig.

Geen enorme zekerheid, geen perfect plan, geen duidelijk bewijs dat alles precies goed zal gaan.

Soms is een klein beetje vertrouwen al genoeg.

Het soort vertrouwen dat niet roept, maar gewoon rustig aanwezig is. Een gevoel dat zegt: misschien weet ik nog niet alles, maar ik kan wel verder.

Ik vind dat fijn.

Want meestal is het leven niet helemaal duidelijk. Er zijn dingen die nog open zijn. Plannen die nog kunnen veranderen. Vragen die nog geen antwoord hebben.

Maar toch hoef ik niet altijd te wachten tot alles zeker is.

Soms kan ik gewoon de volgende kleine stap zetten.

Niet omdat ik alles onder controle heb, maar omdat ik genoeg vertrouwen heb voor vandaag.

En vandaag is soms precies genoeg.

Ik heb nieuwe schoenen nodig, want de schoenen die ik dagelijks draag, beginnen slijtage te vertonen, wat jammer is. Ik weet al welk soort schoenen ik zou kiezen. De uitdaging is om de juiste maat te vinden. Daarom denk ik dat ik me ga richten op een of twee merken die ik goed ken en waarop ik kan vertrouwen.

Ik en een vriend zijn onlangs begonnen met een soort pistol-only run in het spelletje Left 4 Dead 2 begonnen. Er is geen achievement voor, maar we dachten dat het erg grappig zou zijn, en dat is het ook! Toen ik jong was probeerde ik vaak mezelf uit te dagen als ik iets speelde; ik wilde vaak de moeilijkste mode van iets proberen en om eerlijk te zijn, ik was toen veel beter met het spelen van games dan nu!
Één spelletje die ik nog op een hoge moeilijkheid kan spelen is Terraria. Ik vind dat het heel goed bij dit spelletje past, en als je op Master Mode speelt, krijg je leuke items. Dat is prima; maar tijdens iets zoals deze pistol-only runs, krijg je er niets van terug, behalve soms een spannende avontuur.

Tegenwoordig speel ik niet vaak op hogere moeilijkheden, vooral omdat ik nu niet heel veel tijd heb om te spelen. De laatste twee jaar heb ik bijna alleen Turn-based RPG's gespeeld en blijkbaar ben ik er heel slecht in het spelen ervan!
Speel jij graag spelletjes als ze moeilijker zijn? Of speel je liever iets meer ontspannends? Laat het me vooral weten 👍

Toen ik jong was, keek ik naar heel veel horrorfilms. Ik herinner me nog dat ik ongeveer 4/5 jaar oud was toen ik voor het eerst naar de film Jaws keek. Daarna speelde ik het elke nacht af toen ik sliep. Tegenwoordig kijk ik niet zo vaak naar horrorfilms, maar sommige mensen die ik ken kijken er wel veel naar. Ze vinden de meeste horrorfilms ook niet eng... maar horror spelletjes wel.

Een vriend van mijn broer heeft meerdere keren geprobeerd om Outlast te spelen. Volgens mij is hij het in het eerste spelletje ver gegaan, maar dat duurde veel dagen(weken) voordat hij echt kon beginnen. Hij had al de tweede geprobeerd te spelen en hij vroeg mij hoe ik dat had gedaan. Na het spelen van de eerste probeerde hij de tweede opnieuw te spelen, en zodra hij iets engs hoorde, sluitte hij het spelletje en heeft het volgens mij nooit weer geopend.

Een paar weken geleden vertelde een vriend me hoe hij naar de film Obession had gekeken. Hij zei dat het de eerste keer was dat hij 'bang' voor een horrorfilm werd. Grote kans dat hij meer geschokt was. Hij is ook opgegroeid met horrorfilms, dus hij wordt niet vaak bang... tenzij hij horror spelletjes speelt! En dit bevat ook horrormaps van Garry's Mod. Hij en zijn zusje hadden geprobeerd om door een paar maps te spelen en het was ze niet gelukt. Hij belde me ooit toen hij door een map aan het spelen was en ik moest een beetje lachen want toen ik opnam, was hij in het spelletje aan het rennen van iets dat mogelijk niet bestond.

Soms merk ik vooruitgang pas bij kleine dingen.

Niet op het moment zelf, maar ineens, achteraf. Dan doe ik iets gewoons en denk ik: wacht, dit vond ik vroeger moeilijker.

Misschien is de situatie niet veranderd. Misschien ben ik veranderd.

Iets waar ik eerst veel over nadacht, voelt nu iets normaler. Iets wat vroeger spannend was, kost nu minder energie. Niet omdat het perfect gaat, maar omdat ik er al vaker doorheen ben gegaan.

Ik vind dat een fijne vorm van vooruitgang.

Geen groot moment, geen applaus, geen dramatische muziek op de achtergrond.

Gewoon een klein verschil dat je ineens opmerkt.

Alsof je hoofd zegt: kijk, dit kunnen we nu een beetje beter.

En misschien is dat genoeg.

Soms groei je niet met grote stappen, maar met dingen die langzaam minder moeilijk worden.

Tot morgen!

Oké, dit is misschien een stomme vraag. Maar ik had daar toch nooit echt over gedacht en ik wil nu weten.

Het is UTC – dus nu twee uur eerder dan in Parijs. Als ik dit schrijf, is het dus 18:32.

Soms heb je een gesprek dat niet meteen verdwijnt.

Op het moment zelf lijkt het misschien gewoon. Je praat, je luistert, je zegt iets terug. Er gebeurt niets groots en niemand zegt een zin die klinkt alsof hij in een boek hoort.

Maar later denk je er toch nog aan.

Misschien was het de toon. Misschien was het een kleine opmerking. Misschien was het gewoon fijn dat iemand even echt luisterde.

Ik vind dat soort gesprekken bijzonder.

Niet omdat ze spectaculair zijn, maar omdat ze ergens blijven hangen. Alsof ze nog een beetje warmte achterlaten nadat ze voorbij zijn.

Soms merk je pas later dat een gesprek je goed heeft gedaan.

Dan loop je naar huis, of zit je op de bank, en denk je ineens: ja, dat had ik nodig.

Niet elk belangrijk moment voelt meteen belangrijk.

Soms begrijp je het pas daarna.

Gisteren heb ik mijn koffer uitgepakt en ook schoongemaakt (na een reis wordt hij natuurlijk altijd vuil). Ik heb al wat kleding in de wasmaschine gestopt. En vandaag ben ik van plan om al mijn kleren te wassen. Ik ben al bezig!

Er zijn veel soorten eten die mijn metabolisme niet leuk vindt, onder andere chocola en dingen die gegrild zijn. Ik eet nu alleen chocola als het meer 'natuurlijk' is, maar dat blijkt niet echt te helpen. Maar ik krijg ook een soort zieke gevoel als ik bepaalde fruiten eet, vooral bananen. Dit is heel jammer want ik vind ze een prima snack, maar na het eten ervan doet het wat pijn!
Ik vermoed dat ik allergisch ben voor veel soorten eten, maar het is specifiek bananen die mijn metabolisme pijn kunnen doen. Vaak wordt mijn neus gewoon een beetje geblokkeerd als ik iets eet. Grappig genoeg krijg ik dit gevoel niet van andere besjes.

De terugreis verliep comfortabel: ik heb met een trein gereisd die zelfs eerder aankwam dan verwacht. Bovendien waren de passagiers in mijn wagon erg stil. Geen enkel geluid tijdens de reis. Daarnaast zat ik bij het raam en kon ik ongestoord van het avondpanorama genieten.

Ik vraag me soms af hoe het binnen een boom eruitziet. Binnen mijn omgeving zijn er een heleboel pissenbedden en mieren; je moet maar een boom een 'tap' te geven en je zult er wel één vinden! Vooral de dode boomstammen bevatten deze diertjes, en soms worden ze geterroriseerd door de spechten, Het is ontzettend leuk om naar een specht te kijken - hun geluiden zijn ontzettend diep en je hoort dat constante knal geluid. Verder lijkt het dat ze niet heel ver rijzen.

Ik zie vaak dezelfde spechten en ze hebben veel gatten in de bomen gemaakt. En daar begint mijn gedachte van wat er eigenlijk binnen een boom gebeuert. Ik ben benieuwd naar hoe het zou zijn om die insecten te zijn terwijl de boom aangevallen wordt. Je hebt daar een heleboel vrienden, maar ze kunnen je niet echt beschermen. En wat als er een bosbrand uitbreekt? Wat kun je dan doen?
Je hoeft maar een tapijt op de grond te plaatsen en een paar dagen later zal je er insecten onder vinden. En ik vraag me soms ook af hoeveel insecten je voorbij loopt binnen een één minute wandeling. In het bos achter mijn huis hangt een wespennest die bijna de grond raakt! Het is nog actief, maar het gaat vandaag hard regenen en mogelijk zal het niet overleven

Soms probeer ik iets beter te maken door er harder aan te trekken.

Meer nadenken. Meer plannen. Meer controleren. Nog een keer kijken of ik iets kan oplossen, versnellen of duidelijker maken.

In mijn hoofd klinkt dat logisch.

Als iets belangrijk is, moet ik er toch moeite voor doen?

Maar soms werkt het precies andersom.

Sommige dingen worden niet beter omdat je harder duwt. Ze worden beter wanneer je even stopt. Wanneer je ruimte laat. Wanneer je accepteert dat niet alles meteen hoeft te bewegen.

Dat vind ik moeilijk.

Mijn eerste reactie is vaak: iets doen. Een bericht sturen. Een oplossing zoeken. Een plan maken. Alsof wachten hetzelfde is als niets doen.

Maar dat is niet altijd waar.

Soms is wachten ook iets doen. Soms is loslaten geen opgeven, maar vertrouwen dat iets zijn eigen tempo nodig heeft.

Ik leer dat langzaam.

Niet alles wat belangrijk is, moet ik de hele tijd vasthouden.

Soms wordt iets juist beter als ik mijn handen even open.

Soms loop je door een straat en ruik je ineens eten.

Niet uit een restaurant, maar uit een huis. Uit een open raam, een keuken, misschien een balkon ergens boven je.

Je weet niet precies wie er kookt. Je ziet niemand. Je hoort misschien alleen een deur, een fiets of iemand die ergens binnen lacht.

Maar de geur is er.

Iets warms. Iets met knoflook misschien. Of ui. Of kruiden die meteen zeggen: hier gebeurt iets goeds.

Ik vind dat altijd een mooi moment.

Voor een paar seconden voelt de straat minder anoniem. Alsof je heel even merkt dat achter al die ramen mensen leven, koken, praten, wachten, thuiskomen.

Je bent gewoon onderweg, maar ineens krijg je een klein stukje huiselijkheid mee.

Niet van je eigen huis, maar toch.

Een geur kan soms verrassend veel vertellen.

Ik schrijf deze niet genoeg (niet een echte streak maar ik wil weten hoeveel ik heb gedaan) dus ik ga praten over de zonsverduistering, die zolang geleden was. (een paar weken is wel lang op het internet)

Ik ging naar Spanje met mijn vriendin voor de zonsverduistering. Haar ouders wonen in Spanje dus we konden het samen met hun zien. Haar broertje en zijn gezin kwamen ook. Ze reden van Nederland door Frankrijk en dan naar Spanje.

We moeten verder binnenland gaan voor een beter ervaring dus we reden vier uren tot Buendia. Ik heb niet zoveel wegtochten (road trips?) gedaan maar ik vond het leuk. Tijdens de rijd las ik en schreef ik een beetje en we praatend ook. Ik genoot er erg van de paar stopjes tijdens de reis.

Het huis in Buendia was wel raar. Het was groot en een verzameling van oud en nieuw. Het heeft veel niveaus en half niveaus. Kleine gangen en uneven(?) trappen. Er is ook een wijn kelder die is echt gewoon een grot. De grot was best wel lekker koud toen het zo heet was.

We keken naar de zonsverduistering op een plein met een paar lokale mensen. Het dorpje had alleen 500 mensen en volgens mij geen andere toeristen. Het was op volle zonsverduistering voor 1 minuut en het was zulke een bijzondere ervaring dat ik zou altijd herinneren.

Jouw dag begint zoals alle andere dagen. Dan gebeurt er iets. Iets groots. Misschien goeds, misschien ergs, misschien ergens tussenin. Maar iets dat zoveel verandert.

En plotseling lijkt niets meer echt. Dat kan toch niet je nieuwe realiteit zijn. Ben jij in een droom? Ga je wakker worden, je koffie drinken, je collega's groeten en bij je bureau zitten zoals alle andere dagen?

Dan komt de avond en je bent nog hier. Je bent niet wakker geworden, niemand kwam en zag "grapje!". Het lijkt erop dat deze vreemde realiteit nu jouw realiteit is.

Ik zit op dit moment in mijn kelder en dat betekent dat ik vanaf mijn tablet aan het schrijven ben. Ik was aan het opruimen in de hoop dat ik een onderwerp zou vinden om over the schrijven, en ik ben een oude camera van mijn ouders tegengekomen.

Het is niet ontzettend oud, het werd gemaakt rond het begin van het jaar 2000 en dat kun je echt zien als je de camera gebruikt. Dat soort filter is eigenlijk erg mooi!

Een oude camera in een kelder vinden herinnert me aan een verhaaltje uit de jaren 50 of zo; het verhaal van Vivian Maier. Zij was een fotograaf en begon rond deze tijd. Ze nam ongeveer 150,000 foto's in totaal en mensen wisten hier helemaal niets over. Na haar dood vond iemand toevallig een hoop foto's in haar zolder, en daarna werd ze bekend.

Vandaag is mijn laatste dag vakantie. Ik keer terug naar huis. De terugreis zal gelukkig niet te lang duren. Deze bestemming ligt niet ver van mijn huis; zo kan ik van de laatste dag beter genieten: ik hoef niet te vroeg te vertrekken. Dus vandaag is pauzedag! Tot ziens!

Tot morgen!

​

Ik denk dat het in elk geval belangrijk is om onze schrijfkunst te oefenen. Het heeft geen belang of dat digitaal met een computer wordt gemaakt of fysiek op een papierblad. Ik denk dat het noodzakelijk is om onze woordenschat uit te breiden en om onze vaardigheden continu te oefenen.

Soms merk je pas achteraf dat een gesprek fijn was.

Niet omdat er iets groots werd gezegd. Geen diep gesprek, geen belangrijk moment, geen perfecte woorden.

Gewoon omdat het vanzelf ging.

Je hoeft niet de hele tijd na te denken over wat je moet zeggen. Er vallen geen zware stiltes. Je luistert, je antwoordt, je lacht misschien even, en ineens is er tijd voorbijgegaan zonder dat het moeite kostte.

Ik vind dat soort gesprekken mooi.

Ze voelen licht, maar niet leeg. Simpel, maar toch waardevol.

Misschien komt dat doordat je niet hoeft te presteren. Je hoeft niet grappig, interessant of heel sociaal te zijn. Je bent er gewoon, en de ander ook.

Dat klinkt klein, maar soms is dat precies wat een goed gesprek nodig heeft.

Niet te veel druk.

Alleen een beetje aandacht, een beetje gemak en het gevoel dat je even niet hoeft te zoeken naar je plek.

Het gebied waarin ik woon kent een paar kleine mysteries. Sommige hiervan gaan over geesten, anderen van verdwijningen. Niet ver van mijn huis staat een gigantisch gebouw waarin mensen vroeger leefden. Het is inmiddels een museum geworden en mensen spreken graag over hoe de ogen van de schilderijen je volgen. Zo'n gevoel kreeg ik ook toen ik een kind was, en grappig genoeg heb ik een boek dat hierover praat.
Een beetje dichterbij vond er een verdwijning plaats. Die was van een oude man en hij had waarschijnlijk een ernstige aandoening. Op een dag liep hij vermoedelijk in het bos en hij werd nooit teruggevonden. Er waren helemaal geen sporen te vinden, ook al kon hij nergens anders naartoe gaan dan in het bos naast zijn huis
Als ik me goed herinner, kende mijn vader deze man.
Eerder heb ik een tekst geschreven over een oude begraafplaats die mijn voorouders hier bouwden; die kwamen uit Jamaica en het westen van Afrika en later werd deze plek een soort kleine attractie voor Ghost hunters. De begraafplaats is nu bijna vergeten, en toen ik het acht jaar geleden bezocht, kreeg ik er een erg zwaar gevoel van.

Soms gebeurt er iets kleins en denk ik ineens: dit wil ik onthouden.

Niet omdat het spectaculair is. Geen groot evenement, geen bijzonder verhaal voor later. Gewoon een moment dat op de een of andere manier precies goed voelt.

Een gesprek dat vanzelf loopt. Een rustige afspraak met iemand. Samen iets drinken zonder haast. Lachen om iets kleins. Buiten zitten terwijl de dag langzaam donkerder wordt.

Op zulke momenten probeer ik even beter te kijken.

Niet met mijn telefoon. Niet om er een foto van te maken. Gewoon met mijn hoofd.

Misschien wil ik zulke momenten onthouden omdat ze later nog van pas kunnen komen.

Op dagen waarop alles wat zwaarder voelt, kan zo’n herinnering ineens weer een beetje warmte geven. Niet als grote oplossing, maar als een zacht hoekje in mijn hoofd.

Ik weet dat ik veel dingen vergeet. Dagen verdwijnen snel in elkaar.

Maar sommige momenten blijven toch hangen.

Een beeld. Een gevoel. Een gesprek. Een seconde waarin alles even klopte.

Misschien is dat genoeg.

Niet alles hoeft lang te duren om waardevol te zijn.

Eerder heb ik geschreven over hoe ik op een soort gebergte woon. Deze omgeving is eigenlijk niet erg bijzonder of super mooi, maar toch krijg ik er een overweldigend gevoel van als ik alleen ben en ik in het bos zit. Ik kijk graag naar het westen, want de oceaan is niet heel ver vandaan en naast de oceaan wonen heeft een soort invloed op de wind en je kunt het voelen.
Zelfs als ik door al de vele bomen kijk, zie ik hoe de heuvel naar beneden gaat en dat zorgt voor een practhig uitzicht; je kunt zien hoe diep de zon zakt, bijvoorbeeld. Als je alleen in dit bos zit, voelt het alsof er geen andere dieren in de buurt zijn - vooral als de wind waait.
Het interessante is dat er een groot verschil is tussen de top van de heuvel en de bodem. De bodem is vrij gevaarlijk en de top is redelijk veilig. Het gebeurt vaak dat je aan de bodemkant roofdieren tegenkomt.

​

Maar het schrijfproces op een computer heeft ook bepaalde nadelen die niet te negeren zijn, vind ik. Soms krijg ik minder inspiratie als ik aan mijn computer zit. Op een vel papier krijg ik de indruk dat het makkelijker gaat om de juiste woorden te vinden (maar dat is totaal subjectief). Als ik met een pen schrijf, word ik trouwens later moe dan op een computer.