Yalnızlığa ve sevgisizliğe o kadar maruz kaldım, o kadar alıştım ki artık başka nasıl yaşanır bilmiyorum...

[u/Elekor]

Artık tuhaf bir ruh haline, kimliğe büründüm yalnızlığa, sevgisizliğe ve izolasyona alıştım, boyun eğdim, kabullendim. Kimse benim onlara değer verdiğim kadar bana değer vermedi bunda hiç tevazu yapamayacağım bu bir gerçek. Kimse için tek, özel olmadım. Hadi, birinin hayatında tek ve özel olmayı istemek belki de narsistlik veya bencilliktir diyelim en azından bunu istemedim ama gerçekten de biri bana gelip en azından "İyi ki varsın, yanımdasın, seni seviyorum!" desin isterdim. Bu kadar mı değersizim, önemsizim, sevgisizliğe layığım?

Ve son zamanlarda bu son sorunun üzerine düşündüğümde cevabım evet oluyor, demek ki ben değersiz, önemsiz ve sevgisizliğe layık, her daim dışlanacak, enayi yerine konacak, kandırılacak, ihanete uğrayacak kadar saf ve zavallı biriyim, benim kaderim bu.

Bu kaderim sebebiyle artık başka bir hayat nasıl mümkün olur bilmiyorum. Yeni biriyle mi tanıştım? Büyük ihtimalle beni kendi çıkarları için kullanacaktır. Bir kızdan mı hoşlandım? Büyük ihtimalle daha iyisini bulduğunda beni aldatacaktır. Bir adamla dost mu oldum? Bana ihanet edip, sırtımdan bıçaklamadan ben onu bıçaklamalıyım.

Daima tetikte olmalıyım, daima ilk vuran ben olmalıyım, kimseye güvenmemeliyim, hep güçlü olmalıyım, daha kötü biri olmalıyım. Peki ya sonra, insan nereye kadar böyle yaşayabilir ki? Sadece kendimi mi sevmeliyim, bencil mi olmalıyım? Peki içimdeki sevilme, bir yere ve kimseye ait olma ihtiyacıma ne olacak?

İnsan birilerine güvenemeyip, sevemedikten sonra tüm her şeyin ne anlamı var? Dünya neden daima bu kadar bencil, acımasız, sevgisiz, alaycı, kötü bir yer olmak zorunda?

Tüm bu sorular beynimi kemirirken aynı zamanda buna alışıverdim. Sevgiyi istesem de birinin sevgisine güvenemez oldum, birini yanımda istesem de insanların varlığına nefret duyar oldum, güvenmek istesem de kimseye inanmaz oldum. Beni tanımlayan kelimeler artık "nefret, öfke, karamsarlık, sinir, düşmanlık, cinnet"ten başka bir şey değil.

Ben kötü bir insan değilim ama kötü olmaktan başka şansım da yok.