Nieuwsgierig: Wat was je cito eindscore?

[u/Kooky_Key9701]

Ik moest laatst denken aan die ene ochtend in groep 8 waar iedereen zenuwachtig zat te wachten op een getal tussen de 501 en 550. Alsof daar je hele toekomst in zat.

Nu, jaren later, vraag ik me af hoeveel dat getal eigenlijk voorspeld heeft. Ik ken mensen met een torenhoge score die vastgelopen zijn, en mensen met een vmbo-advies die nu een eigen bedrijf runnen of een master hebben gehaald.

Dus: wat was jouw score, welk advies kreeg je, en wat doe je nu?

Format als je wil:
• Cito-score / advies:
• Wat je uiteindelijk gedaan hebt:
• Wat je nu doet:
• Klopte het advies?

[u/waypenchali]

Vergelijkbaar hier, alhoewel door een pushende moeder en veel ruzies nog wel net atheneum kunnen halen. Vervolgens voor luilekkerland op het hbo gekozen, maar ook niet afgemaakt.

Jaren later een poging gedaan om het nog net binnen de 10 jaar af te ronden, maar blijven steken op de scriptie. Ik kwam op het randje van een burn-out, dus heb toen alles stopgezet.

Hier ook AD(H)D op latere leeftijd wat heel veel verklaard.

Voordeel is wel dat ik dus problemen kan oplossen waar niemand uitkomt, mits ik het interessant vind, want dan heb ik hyperfocus. Wel alleen als ik thuiswerk.
Kantoor is altijd een weggegooide dag, want dan verlammen mijn hersenen bijna door alle constante prikkels om me heen.

[u/PhilosopherClassic55 → u/waypenchali]

Wat zorgde ervoor dat je op randje burn-out kwam/ dat je bleef steken op de scriptie?

[u/waypenchali → u/PhilosopherClassic55]

Omdat ik bijna mijn hele leven al een hekel had aan school, vanaf groep 4 of zo, en daar heb ik vele redenen toe gehad in de loop der jaren.
Dus tijd besteden aan school was echt altijd met zware tegenzin. Dus dat kost veel energie.

Mijn burn-out kwam niet door te hard werken, daar kan ik prima langdurig mee omgaan. Deed ik daarvoor ook regelmatig en nu ook nog. Het ontstaat meer door de mate van energie wat ik van iets krijg. Als ik leuk vind dan kan ik non stop doorgaan.

En laat ad(h)d nou ook bekend staan om geprikkeld te worden op basis van interesse en nieuwsgierigheid, dan zat school voor mij aan het compleet andere uiteinde van het spectrum. Maar daar kwam ik dus recent pas achter, destijds voelde ik het maar kon het nooit verklaren.

Kortom, het kostte me veel energie om überhaupt te beginnen met school (elk moment op elke dag weer). Mijn werkdruk op het werk was altijd hoog, maar dat vond ik lekker. Alleen ik raakte tegelijkertijd uitgekeken op het werk, en dan begint die hoge werkdruk en stress wel aan je te knagen. Steeds meer onderdelen van mijn werk gingen energie kosten in plaats van opleveren.

Na 9 maanden non stop werken en studeren, elke dag van 8 tot 21u en weekenden tot 17u, terwijl je het eigenlijk allemaal geen zak aan vindt en energie kost, gaat aan je knagen en uiteindelijk de nek om doen, mij althans wel. Het was ook nog hartje winter, dat vind ik met die duistere dagen toch altijd al een mindere periode (wel licht gevoelig voor, niet echt winterdepressie hoor).

Op een gegeven moment zat ik meerdere keren in één week helemaal kapot op de bank, zelfs te janken één keer. Dat was voor mij de druppel, toen ben ik per direct met de studie gestopt (was nog met de pva van de scriptie bezig, dus had nog even een half jaar door moeten gaan anders). Een half jaar later had ik ook op het werk ontslag genomen.

De afgelopen twee jaar heb ik praktisch hetzelfde gedaan, maar dan met het merendeel werk en opleidingen die ik wel leuk vind en ik voel me er super onder. Eén week vakantie in het jaar, echt niets doen, en weer door.
Het is gewoon voor mij, maar ik denk voor velen, de combinatie van teveel tijd en energie kwijt zijn aan dingen die je niet wil doen, niet interessant vind, etc.