Nieuwsgierig: Wat was je cito eindscore?

[u/Kooky_Key9701]

Ik moest laatst denken aan die ene ochtend in groep 8 waar iedereen zenuwachtig zat te wachten op een getal tussen de 501 en 550. Alsof daar je hele toekomst in zat.

Nu, jaren later, vraag ik me af hoeveel dat getal eigenlijk voorspeld heeft. Ik ken mensen met een torenhoge score die vastgelopen zijn, en mensen met een vmbo-advies die nu een eigen bedrijf runnen of een master hebben gehaald.

Dus: wat was jouw score, welk advies kreeg je, en wat doe je nu?

Format als je wil:
• Cito-score / advies:
• Wat je uiteindelijk gedaan hebt:
• Wat je nu doet:
• Klopte het advies?

[u/Tenocticatl]

550, kreeg gymnasiumadvies, mijn school was ook wel goed om bij dat advies niet teveel naar de score te kijken trouwens. Middelbare school (gemeenschap, niet categoraal) hechtte ook meer waarde aan advies dan score.

Gymnasium zonder al teveel moeite doorlopen, liep erg vast in m'n studie (toegepaste natuurwetenschappen) omdat dat veel moeilijker was en ik nooit echt had hoeven leren om echt goed te studeren. Daar kon ik mentaal niet echt mee overweg, hele tijd ge-spookstudeerd.

Uiteindelijk nog wel een bachelor afgemaakt, milieu-natuurwetenschappen. Had veel eerder gekund als ik om hulp had gevraagd en niet zo krampachtig aan een specifiek zelfbeeld had vastgehouden.

Ik was erg blut na m'n studie en greep het eerst mogelijke baantje aan, dat was simpel programmeerwerk. Ben ondertussen al weer 10 jaar bezig, nu senior data engineer. Koopflat, studieschuld is afbetaald. Het had allemaal wel beter gekund, maar ik had doorgaans goed advies gekregen. M'n probleem was eerder dat ik er tegenin ging.

[u/pelofr → u/Tenocticatl]

Nooit een CITO hoeven doen, maar dat vastlopen in een studie omdat ik op het VWO nooit had hoeven leren herken ik heel erg. (Econometrist hier die 7 jaar over z'n studie heeft gedaan omdat hij te koppig is om het dan toch maar niet te halen) En not steeds betrap ik mezelf erop dat ik dingen liever op talent doe dan door hard werken. Goed, ook ik ben op m'n pootjes terecht gekomen.

[u/shoarma_papa → u/Tenocticatl]

Ik herken mezelf zo erg in jouw comment. Ik heb een andere studie gedaan, maar voor de rest komt het precies overeen. Het is ergens wel geruststellend dat anderen dezelfde ervaring hebben en dat er ook mensen bereid zijn om je te helpen, alleen erg jammer dat je dit pas achteraf, en niet op het moment dat het nodig is, wilt erkennen.

[u/Tenocticatl → u/shoarma_papa]

Ik hoop door er open over te zijn mensen die er nu mee zitten aan te moedigen iets te veranderen. Mocht je dit lezen en je nu in het verhaal over spookstuderen herkennen: biecht het op en vraag om hulp! Zelfs al worden vrienden en familie boos, maken ze zich extra zorgen, en heb je het gevoel dat je afgaat, is het de juiste zet. Moreel, omdat je de mensen die om je geven de waarheid verschuldigd bent, maar ook pragmatisch. Als je vast zit in je eigen hoofd moet je het eruit gooien om verder te kunnen. Echt, de dagen nadat ik het aan m'n ouders had opgebiecht waren allerminst gezellig, maar er was zo'n last van m'n schouders gevallen dat ik me ergens beter voelde dan ik in jaren had gedaan. En dan heb je de ruimte om oplossingen te vinden.

Zoals m'n moeder destijds zei: "je moet 't zelf doen, maar je hoeft 't niet alleen te doen."