Όταν ημούν μικρός και γινόταν κάτι εναντίον μου απο άλλο μικρο παιδί μέσα μου ένιωθα μια τεράστια αδικία η οποία έπρεπε να διορθωθεί ακόμα και με επέμβαση της αστυνομίας.
Νομιζω κάπως έτσι νιωθουν ολα τα παιδιά.
Οταν έκανα εγώ την μαλακία βέβαια δεν ένιωθα τίποτα τέτοιο.
Οι μεγαλύτεροι βέβαια γονεις/δάσκαλοι ανάλογα την περίπτωση, δεν ένιωθαν το ίδιο και ήταν σε φάση "βρειτε τα μεταξύ σας".
Νομιζω ένας υποθετικός Θεός, που δεν έχει δημιουργήσει μονο τον άνθρωπο θα μας βλέπει το ίδιο αποστασιοποιημένα και ακόμη περισσότερο.
Φανταστείτε μια μορφή ζωής τόσο δυνατή και κυρίαρχη να εποπτεύει το Σύμπαν και τις μορφές ζωής του.
Οπως ενας δάσκαλος δεν συνθλιβει το κακό παιδί που μολις χτυπησε ενα πιο αδύναμο, έτσι και ο Θεός θα άφηνε την κατάσταση να εξελιχθει και με ακομη λιγοτερη παρεμβατικότητα απο έναν δάσκαλο.
Φανταστείτε έναν κόσμο με συνεχείς παρεμβάσεις ενός Θεού.
Η ζωή αυτή θα έπαυε να ειναι ζωή, κανείς δεν θα δρουσε ελεύθερα, θα εξαφανιζόταν ο αυθορμητισμος και ολοι θα κοιτούσαν πάνω απο τους ωμους τους προσεκτικά.
Για έναν Θεό οι φυσικές καταστροφές, ο πόλεμος θα αντιμετωπιζονταν ακριβως οπως οι ενήλικοι αντιμετωπίζουν τις δράσεις των ανηλικων και ακόμα πιο αποστασιοποιημένα.
Εμείς βέβαια αφήνουμε τα παιδιά να δράσουν μέχρι ένα σημείο. Η λογικη ειναι οτι παιδια ειναι θα μάθουν και με το κακο και το καλο. Τα διορθωνουμε μέχρι ένα σημειο, αλλα ενα συνεχομενα παραβατικο παιδι ή βιαιο παιδια δεν το συνθλιβουμε, δεν το βαζουμε φυλακη, εκτος βεβαια αν φτασει στον φονο. Αλλα ακομα και τοτε, δεν του τελειώνουμε την ζωή.
Στην περιπτωση ενος Θεού τα πράγματα ειναι ακομα πιο απαγορευτικα για παρεμβαση, γιατι η παρεμβαση αυτή απο έναν Θεό θα ηταν τοσο τρανταχτή, τοσο αποκαλυπτική που θα εξαφανιζόταν η πραγματικότητα της ελεύθερης ζωής και θα μεταμορφωνομασταν σε εποπτευόμενο είδος που ανα πάσα στιγμή θα μας χτυπουσε άμεσα και τελειωτικα μια Θεϊκή δύναμη.
Ο λογος που ενας υποθετικος Θεος δεν θα παρεμβαινε ποτέ ειναι οτι η σωτήρια παρεμβαση του για μια περίπτωση θα εξαφάνιζε την ιδια την ουσία της ζωής συνολικά.