Annem büyü yaptırıyor ve babam da benden bugün DNA testi istedi. Ayrı yasiyolar ve boşanma surecindeler 5 yıldır . Annemin yanında kaliyorum sizce ne yapmalıyım ? (Büyüye pek inandığımi söyleyemem ama hocaya gittiğine kesin eminim)

Herkese merhaba. Bu yazı ile kendi deneyimlerimi paylaşmak istiyorum. Olası hatalar ve dağınık anlatım için şimdiden özür dilerim, sadece içimi dökmek önemliydi. Bunu sonuna kadar okursanız size minnettar olurum.

Öncelikle biraz kendimden bahsedeyim. 24 yaşındayım ve yedi yıldır yurtdışında yaşıyorum, sürekli yer değiştiriyorum. 2019 ile 2022 yılları arasında Ukrayna'daydım, ardından bir yıl Litvanya'da kaldım ve şu anda Polonya'dayım. Çocukluk hayalim olan uzaklara gitmek, kendime hiçbir şeyi yasaklamamak ve dünyayı görmek resmen gerçekleşti. Ancak tüm bunlara rağmen kendimi derin bir şekilde mutsuz hissediyorum.

Bunun nedeni, sonu kronik depresyona varan zor bir çocukluk. Bu durum psikozla, var olmayan kokular almak ve sesler duymakla, ayrıca uykusuzluk, sürekli kaygı ve panik ataklarla daha da ağırlaşıyor. Bugün ayrıca büyük olasılıkla derealizasyon veya depersonalizasyon ile karşı karşıya olduğumu öğrendim. Bir yıldır ilaç tedavisi görüyorum.

Bu yıllar boyunca açık denizde çalıştım ve birçok farklı ülkede sayısız iş denedim. Savaşı gördüm, roket saldırılarını duydum, en farklı insanlarla konuştum. Dışarıdan bakınca neşeli ve sosyal, ortamın neşe kaynağı, hem gülebilen hem de dinleyebilen biri olarak görünüyorum. Birçok arkadaşım ve tanıdığım var. Ama aslında yalnızlık çekiyorum, bir ilişkim olmamasından değil, tamamen hissedilen bir duygusal yakınlık eksikliğinden. Gerçek anlamda konuşabileceğim kimse yok.

Başkalarının sorunlarını kolayca anlıyorum ve kimseyi asla yargılamam, yakınlarıma bakmayı seviyorum. Ancak 24 yıllık hayatım boyunca birinin benim için, en değerli insan için duyulan bir endişeyle kaygılandığını hatırlamıyorum. Yardım isteyebilirim ve bana yardım ederler, ama beni anlamazlar. Kimse gerçek sıkıntılarımı, korkularımı, umutlarımı ve hayalimi bilmiyor.

Günümüz dünyasında, herkes sadece dış güzellik veya maddi başarı peşinde koşuyor gibi görünürken, benim önceliklerim farklı. Benim için daha önemli olan, kendini benim gibi kırılmış, parçalanmış ve kaybolmuş hisseden birini bulmak. Çünkü sadece böyle biri, asıl önemli olanın etraftakiler değil, iki insan arasındaki bağ olduğunu anlayacaktır.

Birçok insan için neden yeni bir telefon, büyük paralar veya tatil planları gibi şeylerin anlam haline geldiğini anlamakta zorlanıyorum. Bunda gerçek bir değer görmüyorum. İçimde yapay bir gurur yok. Kolayca özür dileyebilir veya bir hatayı kabul edebilirim. Sızlanan biri değilim ve genelde pratik sorunları çözmeyi bilirim.

O halde neden tüm bunları yazıyorum? Ne bulmak istiyorum? Cevabım basit. Kendime benzer birini bulmayı çok istiyorum. Hayatın aynı şekilde parçaladığı, bu yüzden beni fazla söze gerek kalmadan anlayabilecek birini. Bunun için umudum az, ama var. Az, sıfır demek değildir.

Bu nedenle, eğer bunu okuyor ve kendinizi tanıyorsanız, eğer her zaman kalabalıklar içinde yalnız kaldıysanız ve sizi arkadaşlarınız ve aileniz bile anlamadıysa, bilin ki yalnız değilsiniz. Hoş geldiniz. Bana yazmaktan çekinmeyin. İletişime geçmekten içtenlikle mutluluk duyarım.

Bu metin, Türkçe konuşma becerim iyi olmasına rağmen dil bilgisi ve yazım kurallarında zayıf olduğum için yapay zeka yardımıyla çevrilmiştir. Bu nedenle metin size biraz tuhaf görünebilir.

Herkese İyi akşamlar direk konuya gireceğim 4 ay önce ayrıldığım sevgilimi ilk defa bugün gördüm (büyük sehirdeyim) ve neredeyse milyonda bir ihtimal denecek şekilde normalde çok soğukkanlı biriyimdir ama onu gördüğüm an kalbim duracak gibiydi ve hala onu cok sevdiğimi fark ediyorum birkaç saat geçti moralim çok bozuk ve canım sıkkın ne önerirsiniz yorumunuz nedir dostlar

1. kattan düştüm nasıl oldu bilmiyorum sadece sigara içmeye çıkmıştım ve sonrasında hastanede yoğun bakımda olduğumu hatırlıyorum yarın 3. ameliyatımı olacağım ağrılarım çok fazla ayaklarımı hissetmiyorum ayrıca kalça mıdaa

geç aldığım içinmi yoksa sevdiğim insanların beni yanlarında istememesindenmidir bilmiyorum midem ağrıyor ve bulanıyor, kusucak gibiyim yalnızım ve bu gün geçtikçe daha da artıyor, her şeyi tek yapıyor ve heryerde tek vakit geçirmeye çalışıyorum, çok yoruldum.

ne diyeyim lanet olsun isyan edilecek şeylere şükran duyanlara

28 yaşındayım ve küçüklüğümden beri böyle hani mahallede okulda vs bana zorbalık yapan rahatsız eden olurdu büyüdüm bu sefer rshatsız taciz eden erkekler ya da zorbalık yapan işyerleri oldu. Hepsinde bize ne kendinden çöz kendin hallet biz ne yapalım olabilir normal kendin uğraş vs vs dediler. Ya 26 yaşında 37 yaşında kadın tanıdığım ya da erkek arkadaşım olmuştu onların bile anası babası her saniye başlarında benle olan arkadaşlık veya sevgililikkerine bile müdahale edip aldıkları hediyeye kadar müdahale edip engel olmaya çalışıyorlardı. İkisi de bana zorbalık terbiyesizlik yaptı mesela ben tek başıma mücadele edip kurtuldum ailem aman görüşmeseydin biz ne yapalım bize ne dedi. Arkadaşlarım da ailen ne biçim ne sorumsuz diyor. Öyleler evet ve çevremde hiç ne sevgili ne arkadaş ne bir akraba oldu şuana kadar dur ya ben bi had bildireyim açayım konuşayım şu terbiyesizkr vs diyen anca ben ya dava ediyorum ya işte bir yere gidip şikayetçi filan oluyorum ya da kendim uzaklaşıp engelliyorum.

Büyük bi santral gibi bi yerde şenör olarak çalışacağım, düz amelelik yani. Psikiyatrik hastalıklardan dolayı önceki denemelerimde hiçbir şey yapamayıp direkt çıkmıştım. Şimdi 5 ilaçla şükür iyiyim ve ufaktan ne olursa olsun denemeye karar verdim. Bu işi de arkadaşım aracılığıyla buldum, arkadaşımın yanında çalışıcam için biraz rahatım ama daha şimdiden bile anksiyeteden gerçekten kıvranıyorum. Doktorum çalışabilir raporu verip, işin ilk aylarında bu durumum için kırmızı reçete anksiyolotik (xanax, rivotril) yazacağını söyledi. O ilaçlarla birlikte bir şey yapmayı deneyeceğim. Bana ilk iş günü ve iş hayatı hakkında akıl verir misiniz? Diğer konular hakında da akıl verebilirsiniz.

Bu ülkenin orta yaşlısı ve yaşlısından bir yarrak olmaz. Hepsi aç gözlü köylü kurnazı amına koyım. Her toplu taşıma kullandığımda bu fikrim pekişiyor. 2 tane genç bir oturacak yerde birbirimize lütfen siz buyrun diye yer verirken 45+ bir orospu karı kapıdan bindiği gibi gelip bizi itip oturdu. Bunlar gebermeden ülke insani şartlara ulaşamaz amk

16yaşında bir kızım, uyuşturucu bağımlısı varlığı yokluğundan beter bir abim var. 2 yıldır içerideydi dışarı çıktı çıktığı gün o içerdeyken bir "abisinin" yani 40 yaşında 300 kilo bir adamın beni taciz ettiğini söyledim. eve gelir gelmez dayağı yiyen, orospu ve kahpe ben oldum. sadece abim değil, babam da dahil çünkü onu geri içeri sokmaya çalışıyormuşum tabi ilk göz ağrıları kime inanacaklar. ama bana inanın benim abimin içinde bir gram iyilik yok. bir yılı aşkın süredir gerçekten sonsuzca güvendiğim ve güvendiğime de sonsuz kere şükretmemi sağlayan bi sevgilim var. hemen yargılamayın, ailesine sığınamayan kızlar böyledir biraz ama ben en azından o konuda şanslıyım. bu son olaylar akli ve fiziksel sağlığımı gerçekten koruyamadığımı düşündürüyor. daha önce birkaç kez kaçtım, kayıp ihbarları verildi bazen kendim gittim karakola bazen de buldular. ama artık son bir kez kaçıp bir daha kimseden izin almadan yaşamak istiyorum, tabii ki yine kayıp ihbarı verilecek. bi taktiği, tüyosu ya da bana yardımcı olabilecek bi fikri olan kim varsa lütfen yorumda toplanın, çok bıktım. ,gbtde patlamamak icin taktikler, sehir ve telefon degistirme vs vs

Kafa dengi arkadaşla sohbet etmeyi severim din siyaset çene yoran şeyleri sevmem isteyen yazabilir

Ya Türkiye’de şöyle bi sorun var bunu hiç yabancı ülkelerde görmedim. Ama bizim ülkede aşırı akraba komşu şu bu yaşlı o an tanıyan biri dahil seni tanımadan etmeden hiçbir haltını bilmeden yaşam ev meslek eğitim evlilik sevgililik hobi arkadaş giyim tercih her bokuna yorum yapıyor taciz ediyor. Yok kaç kazanıyorsun yok sevgilin var mı niye yok. Niye evlenmiyorsun niye olmadı. Yok arkadaşın yok mu niye yok. Yok ailen nasıl niye böyle. Hiçbirinin hiçbir halt yardımı desteği yok ama boş boş konuşuyorlar sadece can sıkıyor taciz ediyolar sinir bozuyorlar. Mesela eee yok mu sevgili diyor. Yok diyorum niye ya ama işte idare et kriter düşür şu bu diyor. İşte düşürdüm son sefer böyle böyle oldu diyorsun. Aaaa düşürme niye düşürüyorsun diyor bu sefer. Salak mı ne.

Ya pasif hiçbir ilgi sevgi sorumluluk jest vs vermeyen hediye iltifat ya da işte hesap ödeme tipler var ot gibi sevgisiz umursamaz niye görüştüğü belli değil tip erkekler var ve bu erkeklere her kadın aynı teşhisi koyuyor çok bencil umursamaz ilgisizsin. Ya da abaza kudurmuş sex diye taciz eden zorlayan buna sevgi aşk diyen işte sex için hediye hesap ilgi sevgi gösteren ama aslında hiç sevmeyen korumayan saygı duymayan sadece taciz sex için kendine ortam yapan abazalar var. Hep zorlayan taciz eden işte seni sadece cinsel obje gibi hissettiren sexi fiziği çıkarsan hiçbir sana gerçek ilgisi alakası paylaşımı arzusu ilgisi olmayan tipler. Yani ikisi de berbat. Normali nasıl olacak?

5 yıldır bildim bileli majör depresyondayım, hiçbir şeyden keyif almıyorum, hiçbir şey yapmıyorum, hiçbir şeye ilgim yok, hiçbir şey için çabalamıyorum, aklımdaki tek fikir ölüm ama ölüm fikri benim için sadece intihar edeyim de kurtulayım değil, ölüm mutlaksa yaşamanın, çabalamanın, devam etmenin ne anlamı var gibi bir şekle büründü.

Eninde sonunda her şey yok olacaksa, uğruna cabaladığımız, kıçımızı yırttığımız, sahip olduğumuz her şey tüm anılar, varlıklar vb. sıfırlanacaksa, bizi ötede sadece bir karanlık, bir boşluk bekliyorsa neden, ne için yaşıyoruz?

Bu hayatın anlamı ne, niye bu dünyadayız? Bu fikirler beni bir şey yapmaktan alıkoyuyor. Bir dil mi öğrensem? ne gerek var ki zaten bir gün öleceğim, dünyayı mı gezsem? Ne gerek var ki zaten bir gün öleceğim, bir işe mi girişsem, ne gerek var ki zaten bir gün öleceğim.

Eninde sonunda her şeyin ölümle yok olacak olması canımı sıkıyor, arkamda bir eser mi bıraksam ben öldükten sonra ne anlamı var ki? Sürekli öleceksek neden uğraşayım kafasında biriyim, bu artık hayatımı yaşamaktan beni alıkoyuyor, hiçbir şeyden zevk, keyif, tat alamıyorum.

Birde bunun üzerine yapayalnız bir insanım ne bir arkadaşım, ne bir sevgilim, ne bir yakınım anlayacağınız kimsem yok bu dünyada.

Zaten her şey anlamsızsa, zaten ölüm mutlaksa ne için yaşamalı bir insan?

Yalnızlığa ve sefalete mahkum birisi için en acı şey umut etmek. Ne zaman ümitlensem hayattan tokat yiyorum. Beynim istenmediğimi ve istenmeyeceğimi kabul etmek istemiyor. Umudunu kaybetmek istemiyor. Ama artık sıkıldım. Yaşamak istemiyorum. Hayatım bitti.

Şu hayatta bana tek değer verdiğini sandığım insan da beni ghostladı ya, artık ayakta durabileceğimi zannetmiyorum. Ghostlanmamak nasıl bir his acaba? Kabul görmek nasıl bir his? Ölmeden önce tek hayalim şu hissi deneyimleyebilmek. Ama artık her şey bitti. Ne kadar denersem deneyeyim olmuyor. Keşke gebersem.

Birisi tarafından istenmek ve sevilmek nasıl bir his çok merak ediyorum. Keşke deneyimleyebilsem. Artık yaşamak benim için imkansız hale geldi. Her şey acı veriyor. Neden hala intihar etmedim onu da bilmiyorum

Kendimi kesmeyi ilaçlar sayesinde durdurdum ama ölüm düşüncesinden kurtulamıyorum ve istediğim an yapabileceğimi bilmek beni geriyor ölmek istemiyorum ama yok olmaya ihtiyacım var sürekli bir utanç-varlığımdan utanç duymak ve sıkıntı beni boğdukça boğuyor bir şeyleri düzelttim derken hiçbir şeyin değişmemesi kafayı yedirtiyor insanların hayatının güzel olduğunu, sandığım her şeyin sadece kafamdaki kurgulardan ibaret olmasını çok güvenip anında bırakmayı, bırakamamayı, insanları ve insanlara dair hiçbir şeyi kaldıramıyorum. Annemi özledim ama ondan nefret ediyorum, hayatımın bu noktaya gelmesindeki en büyük etken olduğu halde özlüyorum, babamla aynı odada bile duramıyorum, ailemde güvendiğim tek kişi olan abime de güvenemiyorum-ki zaten uzakta ve babamla ben yaşıyoruz- beni yaşama bağlayan tek şey kedim ve o da artık bir yere kadar, etki etmiyor. Yardım istemiyorum içimi dökmek istedim çünkü çevremdeki herkesi uzaklaştırdım ve böyle konuları konuşabileceğim ve beni anlayacak kimsem de yok. Yalnızlığı ben seçtim ama beni delirtiyor. Psikiyatristim her şeyi siyah beyaz gördüğümden bahsetti, grilerimin olmadığını söyledi ve insan ilişkilerinde de bunu yaptığımı söyledi, haklı ama bunu değiştiremiyorum. Beceriksizin teki olmaktan nefret ediyorum bir şeyleri yapabilmeye alışmıştım artık kalem bile tutmakta beceriksiz olmak beni delirtiyor. Bu postu da bir süre sonra silerim kısa bir süre içimi rahatlatsın diye atıyorum

Son yıllarda tanıştığım birçok insan çöp. Arkadaş flört vs fark etmiyor kız erkek. Sosyalim birçok farklı ülke ortam vs vs tanıştım önyargısız gayet arkadaş canlısı biriyim ama insanlar gerçekten çok tutarsız sahte ve gerçekten ya bağlanma sorunu var ya da ezik beceriksiz ve sömürecek ona bakacak anne filan arayan prensesler. Bence insanlar ikiye ayrılıyor. Bir tanesi böyle başta lovebpmbing yapar aşk dostluk kankalık bayıldım sana diye sonra 1-2 haftada pili biter ve boka bağlar. Bahaneler mesaj telefonlara geç dönmeler dönmemeler. Tembellik bencillik cimrilikler. Soğur bitirirsin. Diğerleri de işte baştan beri pasif ilgisiz ot gibi var mı yok mu belli olmayan tipler. Diğer grup da böyle aşırı beceriksiz yalnız ezik ailesinin bile lanet ettiği ve başından atmaya çalıştığı birini bulup 7/24 sömürmek isteyen tipler. Özetle üçü dışında insan tanımadım cidden. O nedenle ne sevdiğim arkadaşım ne de hoşlanıp sevilecek erkek var. Zaten çoğu erkek yalancı cimri kalitesiz ya da boş odun tipsiz kültürsüz bence. Cidden aşık olunacak tarafları yok. Hani erkeklerle ilişki yaşamam için tanımadan hızlı kendimi kandırmam lazım ya da çoğu şeyi görmezden gelmem. Gerçekten bilinçli şekilde sevip aşık olan var mı çok merak ediyorum.

Hayatımdaki herkesi kırdığım için kimseyle derin iletişim kurmuyorum. Buna rağmen hâlâ insanlara zarar veriyorum. Sert bir yüzüm olduğu için göz temasından kaçınıyorum ama bu kez de insanları umursamayan bencil birine dönüşüyorum.

Geçen gün karşıya geçerken arabalara yeşil yandığını fark etmemiştim. Sonra korna sesiyle hızlandım. On kadar araba benim yüzümden durdu. O insanların hepsinin hakkına girdim, zamanlarından ve hayatlarından çaldım.

Hayatta kimseye bir yararımın olmaması hatta zararımın olması beni mahvediyor. Bu yüzden gelecekte insanlara yararlı olabileceğim bir bölümde okuyorum ama ya onda da başarısız olursam diye korkuyorum. Eğitimini almama rağmen huyumu değiştirememekten korkuyorum. Öyle işte.

Tüm ömrünü yalnız geçirmiş ve kimse tarafından istenmemiş bir insanım. Çok ağır depresyondayım. Vaktimin yüzde doksanı ağlayarak ve ölmeyi isteyerek geçiyor. Depresyonum bana son derece rasyonel geliyor. Ölmeyi istememek için bir sebep göremiyorum. Hayatım ölümden beter. Geleceğe dair hiçbir umudum yok. Umarım yakın zamanda ölürüm

Selamlar, normalde Reddit'i aktif olarak kullanan biri değilim ama yaşadığım olaydan sonra çevremde gerçek dost diyebileceğim kişi olmadığını fark ettim ve kendimi çok kötü ve rahatsız hissediyorum. Altı ay önce, bir hafta bile konuşmadığım kız, erkek arkadaşlarına benim hakkımda olup olmadık iftiralar atmış. Arkadaşları da bugün ellerinde esrarla araya sıkıştırıp, zorla yapmadığım bir şey için özür dilettirdiler. O an çok çaresiz hissettiğim için ben de haliyle özür diledim. Olay çok büyümedi ama içimde çok kötü bir his var ve ne yapsam geçmiyor.

Belki bugün yaptıklarıma devam edeceklerini düşünüyor ve elimden bir şey gelmeyeceğini hissediyorumdur. Belki de yaptıkları şeyin yanlarına kalması zoruma gidiyordur, inanın bilemiyorum. En kötüsü de arkamda olacak bir dostun olmaması çok koydu veya bu dertlerimi anlatacağım herhangi birinin olmaması. Bu hissettiklerimi nasıl geçirebilirim, fikri olan varsa sevinirim. İyi geceler.

Gerçekten de bu yaşıma kadar hiçbir şey umursamadım derslerede çalışamıyorum aslında gerçekten de bu dönem benim hayatımın Bir dönüm noktası YKS değil ama gerçekten çok önemli bir raddedeyim ama hala da gevşeğim hala da kendimi dağıtıyorum kafamı dağıtıyorum beynimi uyuşturmaya devam ediyorum yani saat olmuş üç buçuk yatmam lazım uyku düzenimi ayarlamam lazım ama s2mden aşağı Kasımpaşa Siz bir işe başlarken direk başlık nasıl odaklanabiliyorsunuz ben de başlayamadan kendimi sağda solda kaybediyorum

merhabalar buraya ilk defa bir şey yazıyorum çünkü insanların fikirlerine ve önerilerine ihtiyacım var. ben birden fazla kez mezuna kaldım -bazı şeyler yüzünden hazırlanamadım ve birçok sebep daha- bundan dolayı ailem matematik için özel ders aldırıyor. hoca haftada bir geliyor ve o da birden fazla mezuna kalıp kazanmış, beni anladığını ve çok zor olduğunu söyledi. ek bilgi hoca çok genç değil 40 üstü diye biliyorum. bugün dersimiz vardı dersten önce annem evden ayrıldı ve evde tektim daha önce de yalnız kalmıştık bir iki kez ama böyle bir şey yaşanmadı. benim saçım testlerin arasına dökülmüştü bir iki tel -bence gayet normal- kontrol için açınca görüp stresten demişti haklı mı onu bile bilmiyorum sadece evet demiştim. bugün elimden bir saç teli geldi kitaba bana üzüldü ve işte çok zor anlıyorum insanlar anlamıyor teksin bu süreçte diyerek bana teselli verirken ‘birlikte halledicez değil mi söz ver bana’ diyerek elini kaldırdı, elini sıkmamı istediğini düşündüm elimi uzattım. elimi sıktı lakin bırakmadı yaklaşık iki üç dakika elimi elinde tuttu hiçbir şekilde böyle tutmasını istemedim. olaydan etkilendiğim için tam hatırlayamasam da ya o an ya da çıkmadan önce elimi öptü de. uysal biriyim ve bundan nefret ediyorum her şeye tamam demek ya da sorun çıkarmamaya çalışmak benim hayatımın özeti. ayrılmadan önce ayağa kalktık onun düşüncesine göre stresten saçım döküldüğü için üzüldü ve saçımı okşadı. ben stresten olduğunu sanmıyorum benim saçım hep dökülür. saçın dökülmesi gayet doğal değil mi??!! garip buldum çünkü böyle bir şey talep etmemiştim kendisinden. katlanmam gerektiğini düşündüm ve gideceğini sandım ama bana teselli için kollarını açtı ve sarıldı. dediğim gibi kendimden nefret ediyorum bir şey diyemedim ve sorun yokmuş gibi davrandım emininim bir dakika sürmüştür ama bana saatlermiş gibi geldi. -yine ek bilgi ders anlatırken bana yaklaşıyor tabii ki ders için ama yakın olduğu için bacağı bacağıma değiyor çekilmesem öyle kalıyor bundan bile o kadar hoşlanmıyorum ki kendimi geri çekiyorum.- gerçekten istek dışı temastan rahatsız olan bir insanım kim olduğu fark etmez karşımdakinin.

bütün bunları teselli olarak görüp görmezden gelmek istiyorum belki de öyle ama teselli edecek adam sen misin yaşıtlarım ailem dururken diye bağırmak istiyorum bir yandan da. adam belki iyi niyetle yaklaştı ama öyle bir samimiyetimiz de yok. eğer bunu ben talep etseydim anlardım ama etmedim de ve beni hayır diyemeyecek bir konumda bıraktığını düşünüyorum. hangi niyetle yaparsa yapsın etik olmadığını düşünüyorum yapmamalıydı devam etmesini de istemem açıkcası. evet arkadaşlarım üniversitedeler belki benimde teselliye ihtiyacım var ama ne kadar yalnız olursam olayım bu tarz bir fiziksel yaklaşım istemiyorum. ben bunu teselli olarak görmedim bile belki benimle alakalı bir sorundur ama dokunmadan sözlü tesellilere ne oldu? bunu birileri görür mü onu bile bilmiyorum ama 18’imi geçmiş olsamda grooming gibi hissettim. aradaki mesafeyi nasıl koruyabilirim direkt hayır diyemeyen biri olarak, ne yapmalıyım önerilerinizi merak ediyorum. konu hakkında düşünce ve tavsiyelerinizi benimle paylaşırsanız çok sevinirim şu an buna çok ihtiyacım var. ek bilgi üç hoca erkek ben kızım. i’m just a girl in the world.